fbpx

Psychoterapia Warszawa

Psychoterapia psychodynamiczna jest jednym z głównych podejść w psychoterapii, które skupia się na zrozumieniu głębokich procesów psychicznych, nieświadomych motywacji i interakcji między umysłem a zachowaniem. Opiera się na założeniu, że nasze obecne problemy i trudności w dużej mierze wynikają z nieświadomych konfliktów, traum, doświadczeń z dzieciństwa oraz dynamiki naszych relacji.

Terapeuta psychodynamiczny pomaga pacjentowi w identyfikacji i zrozumieniu tych nieświadomych czynników, odkrywając ukryte wzorce myślowe, emocje i zachowania. Proces terapeutyczny skupia się na introspekcji, refleksji, analizie snów i wolnych skojarzeniach, które pomagają ujawnić głęboko ukryte treści emocjonalne i pozwalają na ich integrację.

Terapia psychodynamiczna ma na celu nie tylko złagodzenie bieżących objawów i problemów, ale także długoterminową transformację i rozwój osobisty. Poprzez rozwinięcie świadomości własnych wewnętrznych procesów, terapia psychodynamiczna może pomóc pacjentowi w kształtowaniu zdrowych relacji, zwiększeniu samoakceptacji, poprawie umiejętności radzenia sobie z trudnościami oraz rozwinięciu większej samoświadomości.

W terapii psychodynamicznej ważna jest relacja terapeutyczna, która tworzy bezpieczne i zaufane środowisko, w którym pacjent może eksplorować trudne tematy, wyrażać emocje i doświadczać głębokiej introspekcji. Terapeuta służy jako wspierający, empatyczny przewodnik, który pomaga pacjentowi w odkrywaniu własnej wewnętrznej mądrości i potencjału do zmiany.

Warto podkreślić, że terapia psychodynamiczna jest procesem czasochłonnym i wymaga zaangażowania zarówno terapeuty, jak i pacjenta. Jednak potencjalne korzyści, takie jak zwiększenie samoświadomości, lepsze zrozumienie siebie i innych, oraz rozwój zdrowszych strategii radzenia sobie, mogą prowadzić do trwałej poprawy jakości życia.

Na czym polega psychoterapia?

Wilfred Bion, wybitny psychoanalityk zwykł mawiać, że zadaniem terapeuty jest przestawić pacjentowi osobę, z którą przyjdzie mu spędzić resztę życia.

Co jest zatem w tym rozpoznaniu siebie tak intrygującego, że coraz więcej ludzi decyduje się podjąć psychoterapię? Wydaje się, że największym osiągnięciem w psychoterapii jest zwrócenie człowieka społeczeństwu, dzięki czemu może on wieść bardziej satysfakcjonujące życie.

Rozwijając myśl Biona, posłużę się cytatem innego psychoanalityka Thomasa Ogdena: „Kim chcesz zostać, kiedy dorośniesz? […] To chyba najważniejsze pytanie, jakie wszyscy zadajemy sobie, począwszy od bardzo wczesnego wieku aż do momentu tuż przed śmiercią. Kim chcemy się stać? Jakimi osobami chcemy być? Na czym polega to, że nie jesteśmy sobą? Co umożliwia nam stawanie się taką osobą, jaką chcielibyśmy być? Jak możemy zrealizować swój potencjał i wziąć odpowiedzialność za jego realizację? Te pytania skłaniają większość pacjentów do szukania terapii, choć rzadko rozpoznają oni taką motywację, gdyż świadomie chcą raczej pozbyć się objawów. Czasami celem leczenia staje się doprowadzenie do tego, aby pacjent mógł w końcu te pytania po raz pierwszy sformułować.”

Ogden w pytaniu „kim chcesz być” nie odnosi się ani do planów zawodowych, ani do pościgu za idealną wersją siebie. Tu chodzi o dopuszczenie do odczuwania pewnego niepokoju, rozpoznania go, jako sygnału, że być może czegoś uparcie się trzymamy, że robimy coś wbrew sobie, co prowadzi nas w odwrotnym kierunku, niż pierwotnie zakładaliśmy i co najważniejsze oddziela nas od ludzi. Ten niepokój to wątpliwość – „czy jestem tym, kim jestem”? Czy wygodnie mi ze sobą, czy siebie w sobie rozpoznaję? Czy w związku z tym mogę funkcjonować w relacjach z innymi, bezpiecznie się wiązać?

Niejednokrotnie przed podjęciem terapii zauważamy, że istotne dla nas decyzje nie są wynikiem przemyślanej strategii, ale efektem impulsywnych rozładowań czegoś, co się w nas kotłuje i poszukuje ujścia. Bywamy zmęczeni powtarzalnością wyborów i nie znajdujemy odpowiedzi na pytanie: „dlaczego ponownie znalazłem się w miejscu, w którym nie chcę być?”.
Psychoterapia może więc polegać na czymś, co Ogden nazywa psychicznym dorastaniem. Staje się to możliwe wtedy, kiedy pozbywamy się tożsamości dziecka swoich rodziców, a stajemy się jednostkami odrębnymi, integralnymi, zaczynamy formułować własne wartości, na nowo staramy się zrozumieć istotne pojęcia, upodobania, wierzenia, które dotąd zapożyczone były od naszych przodków i umocowane w kulturze, w jakiej oni wzrastali.
Pytanie „kim jestem?” i „czy jestem tym, kim chcę być?”, przychodzi do nas często w kryzysie, w którym czujemy uwierający, nieznośny dyskomfort, przez Freuda zwany wewnętrznym konfliktem, pomiędzy niezbadanym, acz jednak wyraźnie dającym znać o sobie pragnieniem, a wynikającą z dotychczasowego ukształtowania jednostki powinnością. Objawy tego konfliktu widoczne i odczuwalne są w relacjach romantycznych, zawodowych i rodzinnych, które stają się źródłem cierpienia. Odczuwamy brak połączenia z innymi, nieadekwatność, izolację.
Inne oznaki rosnącego dyskomfortu pojawiać się mogą w chorobach somatycznych, których źródeł, mimo naszych wysiłków, nie daje się zidentyfikować, ale także w aktywnościach, takich jak nadużywanie substancji, czy zachowań uznawanych za nałogowe (zakupy, hazard, oglądanie pornografii).
Psychoterapia w zależności od stopnia wymienionych trudności może polegać w pierwszej fazie na wyciszeniu kryzysu związanego z nasileniem się objawów, zaś po jego ustaniu terapeuta podążać będzie za indywidualną gotowością pacjenta do dalszych eksploracji bądź nie. Czasami pacjenci nie potrzebują więcej niż uśmierzyć ból, który staje się na tyle uciążliwy, że decydują się oni na skorzystanie z pomocy, a czasami po jego wybrzmieniu nabierają siły oraz innej motywacji do pozostania w terapii. Wówczas terapia polegać będzie bardziej na realizacji największej według wspomnianego Biona, a także innego uznanego psychoanalityka Donalda Winnicotta potrzeby ludzkiej – „potrzeby bycia i stawania się coraz bardziej sobą”, co zdaniem wspomnianego na początku Ogdena „obejmuje bycie bardziej obecnym i żywym w kontakcie ze swoimi myślami, uczuciami i doznaniami somatycznymi; stawanie się bardziej zdolnym do rozpoznawania swojego niepowtarzalnego twórczego potencjału, a także znajdowanie sposobów rozwijania go; wypowiadania własnym głosem swoich myśli; stawania się osobą bardziej hojną, współczującą, kochającą, otwartą w relacjach z innymi; budowanie bardziej humanitarnego i sprawiedliwego systemu wartości oraz standardów etycznych.

Co daje psychoterapia?

Opierając się na swoim założeniu, że psychoterapia polega na szeroko pojętym dorastaniu, Ogden wymienia konkretnie co daje psychoterapia:

„ rosnącą zdolność bycia w pełni obecnym we własnych myślach, emocjach i doznaniach płynących z ciała;
bycie bardziej kochającym, empatycznym, dostępnym rodzicem lub dziadkiem;
bycie bardziej i głębiej zaangażowanym w swoje małżeństwo lub pracę;
bycie aktywnie zaangażowanym w proces rozwijania swojego niepowtarzalnego potencjału i odkrywania sposobów jego wyrażania;
bycie bardziej zaangażowanym w przekładanie systemu wartości i standardów etycznych na praktykę.”

Jednym z największych zysków, jaki niesie ukończony proces terapeutyczny, jest radzenie sobie z frustracją. Psychoterapia nie zmienia otoczenia, warunki fizyczne pozostają takie same, stają się one dla nas bardziej znośne ze względu na nabywanie zdolności do tolerowania przemijania i utraty, pozbycie się iluzji dotyczących nieograniczonego wpływu, akceptacji dla swoich niedoskonałości, adekwatna samoocena.

Psychoterapia: indywidualna czy grupowa?

Na to pytanie dość trudno jest odpowiedzieć jednoznacznie. Należy wyraźnie zaznaczyć, że oba rodzaje terapii są tak samo skuteczne. O wyborze terapii powinni zdecydować wspólnie pacjent z terapeutą w czasie konsultacji, przy czym terapeuta może zasugerować pacjentowi któryś z tych sposobów pracy jako bardziej adekwatny do momentu, w jakim pacjent obecnie się znajduje w swoim życiu oraz do specyfiki zgłaszanych problemów.

Jeżeli pacjent zgłasza trudności w relacjach, które charakteryzują się powtarzalnym brakiem zaufania, szkodliwymi przekonaniami na temat samowystraczalności i niezależności, terapia grupowa może pomóc w rozwiązaniu tych zakłóceń. Grupa staje się od samego początku czymś na kształt mikrokosmosu, w którym reakcje ludzi na nas oraz nasze na innych do złudzenia będą przypominały reakcje, które znamy z naszego rzeczywistego otoczenia. Dzięki temu możemy rozwikłać dręczące nas pytania o to, dlaczego coś nas w innych irytuje albo co innych od nas dystansuje, jak radzimy sobie z granicami, jak to się dzieje, że pozwalamy innym wchodzić sobie na głowę albo sami staramy się ich zdominować. W jaki sposób i z jakiego powodu możemy wzbudzać w ludziach agresję lub co w nas wyzwala arogancję, lub atak. W grupie możemy przyjrzeć się naszym deficytom uwagi, zastanowić się na czyim uznaniu i ciekawości nam zależy, kogo i dlaczego zaś sami pomijamy. Tego rodzaju aspekty inaczej będą opracowywane w terapii indywidualnej z uwagi na pozostawanie w relacji jedynie z terapeutą.

Indywidualnie pracujemy tylko z terapeutą, który bardziej skupi się na naszym świecie wewnętrznym, na naszych myślach, uczuciach, pragnieniach, wyobrażeniach, dalej w obszarze tych samych trudności, o których mowa powyżej. Świat interakcji pacjenta z innymi będzie natomiast przetworzony, pacjent nada temu swoją narrację. Głównym punktem pracy stanie się to, jak pacjent to przeżywa w swoim wewnętrznym świecie.

Nie istnieje żaden specjalny podział problemów, z którymi można lub nie można pracować w grupie. Różnica polega na tym, że pacjent ma szansę być w relacji zarówno z terapeutą jak i z innymi ludźmi. Istotnym jest natomiast, żeby grupa była odpowiednim miejscem dla pacjenta z uwagi na jej specyfikę i skład. Ważnym jest, aby pacjent miał w grupie osoby w podobnym do siebie wieku, płci, czy zbliżonej problematyce. Nie jest dobrym dla pacjenta, jeżeli jego osobowość czy też rodzaj przeżywanych trudności wyraźnie odbiega od charakteru grupy. Tym jednak zajmują się już na poziomie konsultacji terapeuci formujący taką grupę.

Nie zaleca się rozpoczynania terapii grupowej w czasie intensywnego kryzysu. Wtedy zdecydowanie lepszym rozwiązaniem będzie interwencja kryzysowa.

Terapeuta może także zaproponować terapię indywidualną ukierunkowaną na przygotowanie do grupy. Dzieje się tak w przypadku, kiedy grupa wydaje się być najlepszym rozwiązaniem dla pacjenta i jednocześnie jest ona, jako miejsce intensywnych interakcji społecznych, źródłem wysokiego lęku. Takie przygotowanie ma na celu zadbanie o zwiększenie skuteczności pracy grupowej, co istotnie jest obserwowane.

Obecnie nie ma wyraźnych przeciwwskazań do łączenia obu sposobów pracy. Zaleca się jednak, aby terapeuci grupowi i indywidualni mieli ze sobą kontakt oraz byli zorientowani zarówno w szansach jak i utrudnieniach, jakie niesie łączenie tych modalności.

Jak przebiega pierwsze spotkanie z psychoterapeutą Warszawie?

Każdy terapeuta mimo różnic wynikających z pracy w określonym nurcie będzie miał swój indywidualny styl prowadzenia konsultacji. Jedni prowadzą dość ustrukturyzowany wywiad, inni pozostawiają więcej swobodnej przestrzeni do mówienia o sobie, z czego dyskretnie wyławiają potrzebne im informacje, potem dopiero uzupełniają swój wywiad pytaniami.
Niezależnie od nurtu i stylu, w jakim przebiega pierwsze spotkanie terapeuta musi dowiedzieć się:


Jaki jest powód zgłoszenia się na konsultację, dlaczego dana osoba przychodzi właśnie teraz.

Jakie jest tło rodzinne pacjenta, rodzeństwo, rodzice, jakie miało się z nimi relacje w dzieciństwie i jak one się zmieniały w czasie ze szczególnym uwzględnieniem okresu dojrzewania.

Jak wyglądały w dzieciństwie, okresie dojrzewania i teraz nasze relacje z rówieśnikami. Jak je budowaliśmy, utrzymywaliśmy i jak je kończyliśmy. Jakie miejsce zajmowaliśmy w grupach i jak się w nich czuliśmy.

Jaka jest historia związków, z kim się dana osoba wiązała, na jak długo, kto i jak te relacje kończył.

Jaki jest stosunek pacjenta do substancji, czy powtarzają się w jego życiu konkretne zachowania, czy niektóre z nich można uznać za nałogowe (zakupy, hazard…)

Jak radzi sobie z emocjami

Jaka jest historia ewentualnych wcześniejszych terapii, ważne będzie, jakie to było dla pacjenta doświadczenie i jak się skończyła relacja z terapeutą.

Jakie są potrzeby i oczekiwania pacjenta wobec terapii i osoby terapeuty. Czy te oczekiwania są możliwe do spełnienia. Terapeuta nie zapewnia na przykład o tym, że pacjent po ukończonej terapii znajdzie partnera czy partnerkę.

W psychoterapii psychodynamicznej terapeuta będzie przyglądał się naszej zdolności do tak zwanego wglądu, czyli, czy udaje mu się uświadamiać sobie i łączyć różne aspekty swojego życia i czy to go zaciekawia. Psychoterapeuta bada czy pacjent korzysta z pierwszych proponowanych spostrzeżeń, czy ma z tym związane refleksje, jak na nie reaguje.
W podejściu psychodynamicznym pacjent otrzymuje wstępne opisowe rozumienie problemów pacjenta, które nie nosi znamion diagnozy nozologicznej.

Na koniec procesu konsultacji terapeuta i pacjent zawierają kontakt pisemny lub ustny, który obejmuje zasady korzystania z terapii. W języku terapeutów jest to tzw setting terapeutyczny, na który składa się:

długość terapii (jej ograniczenie bądź nieograniczenie w czasie)

ilość i częstotliwość sesji

dni i godziny sesji

zasady odwoływania sesji

zasady i sposoby płatności

Psychoterapia psychodynamiczna

Psychoterapia okołoporodowa

Psychoterapia par

Mediacje rodzinne

Grupa psychoterapeutyczna dla dorosłych

Grupa psychoterapeutyczna dla dorosłych - D2

Grupa psychoterapeutyczna dla dorosłych - D3

Grupa psychoterapeutyczna dla młodych dorosłych

Grupa psychoterapeutyczna dla osób z problemem używania substancji psychoaktywnych i/lub z problemem zachowań nałogowych

Grupa psychoterapeutyczna dla osób z doświadczeniem uzależnienia w domu rodzinnym. DDA

Grupa psychoterapeutyczna dla osób doświadczających przemocy.

Umawiam się na konsultację

Każdy z naszych psychoterapeutów, psychiatrów i innych specjalistów, prowadzi regularne konsultacje. Konsultacja jest etapem poprzedzającym  ewentualne rozpoczęcie terapii.

Po złożeniu zgłoszenia otrzymują Państwo propozycję terminów. Obowiązują one przez 48 godzin, a w przypadku ich niepotwierdzenia zostają zwalniane.

W przypadku potwierdzenia terminu konsultacji u danego terapeuty istnieje możliwość jej odwołania najpóźniej na 24 h przed umówionym terminem.
Proponujemy wtedy inny termin w porozumieniu z pacjentem.

W przypadku odwołania wizyty w czasie krótszym niż 24 godziny przed potwierdzonym terminem konsultacji pacjent ponosi jej koszt.
Konsultację należy odwołać mailowo pod adresem: kontakt@konteksty.net lub korzystając z klawisza „anuluj konsultację” w mailu przesłanym z naszego systemu rezerwacyjnego.

Aby wypełnić ten formularz, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce.
Twój email